blind date #12

2007-12-30T23:57:00.036+02:00

Το BLIND DATE # 12 είναι καλλιτεχνική, διεπιστημονική και ερευνητική πλατφόρμα με βασικό άξονα τη συνεργασία μιας εναλλασσόμενης ομάδας εικαστικών καλλιτεχνών με ομάδες που προέρχονται από το χώρο άλλων τεχνών και επιστημών.

Το project ξεκινά με τη συνεύρεση 12 ανθρώπων (6+6), χωρίς να γνωρίζει η μια ομάδα τα μέλη της άλλης. Το ραντεβού δίνεται στα τυφλά. Στην πρώτη συνάντηση δημιουργούνται ζεύγη, το καθένα από τα οποία καλείται σε διάστημα 45 ημερών να «συμβιώσει» και να παραγάγει από κοινού σκέψη και πράξη.
Το BLIND DATE # 12 είναι συνάντηση. Το σκεπτικό του στηρίζεται στη δημιουργική σύμπραξη ατόμων που ξεκινούν από διαφορετική αφετηρία αλλά μοιράζονται τη θέληση για συν-εργία και διακατέχονται από την ανησυχία της αναζήτησης. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς η διασταύρωση των μέσων -εικαστικών και μη- αλλά το ίδιο το project ως συν-εταιρική εξέλιξη. Η πρόθεση είναι το «ένα»· μπορεί να παράχθει από δύο ανθρώπους;
Το BLIND DATE # 12 ολοκληρώνεται με τη δημόσια παρουσίαση της διαδικασίας και των εργασιών κάθε ζευγαριού.

Το πρώτο BLIND DATE # 12,2006 /2007 πραγματοποιήθηκε το 2006 στο Βιομηχανικό Χώρο, Κειριαδών και Σφηττίων, με θέμα τη γραφή ως συνθήκη εμπλοκής 6 «ανθρώπων των λέξεων» - Παναγιώτης Ιωαννίδης, Μαρία Λαϊνά, Αλεξάνδρα Πλαστήρα, Γιώργος Συμπάρδης, Θανάσης Χειμωνάς, heimkurst – και 6 εικαστικών – Αλέξανδρος Αποστολίδης, Αντώνης Βολανάκης, Μαρία Κόντη, Μαρία Νυμφιάδη, Μαρία Πασχαλίδου, Λία Πέτρου.

Στο δεύτερο BLIND DATE # 12, 2007/2008, που πραγματοποιήθηκε στο Thission Lofts, η σκέψη αποτέλεσε το διευρυμένο πεδίο δράσης μεταξύ 6 ανθρώπων της φιλοσοφίας –Δούκας Καπάνταης, Ελένη Λεοντσίνη, Ελένη Παπαγεωργίου, Νίκος Ταγκούλης, Ελένη Φιλιππάκι, Θεώνη Φωτοπούλου – και 6 εικαστικών – Αντώνης Βολανάκης, Μαριάννα Νικολάου, Κωνσταντίνος Παπαδούκας, Αιμιλία Παπαφιλίππου, Ζωή Παππά, Άννα Τσουλούφη - Λάγιου.

Επιμέλεια: Αντώνης Βολανάκης

πληροφορίες: 2103245258

Blind Date #12 is an interdisciplinary, art research platform, having as its basic axis the collaboration between a changing group of contemporary fine artists and a group with a background in arts and sciences of other disciplines.
The project begins with the meeting of 12 people (6+6) without any of the members of the first group knowing any of the members of the second. The date is blind. During the first meeting couples are formed and each one is then asked to coexist and jointly produce action and thought in 45 days time.
Blind Date#12 is an encounter. Its rationale is founded on the creative co-action of individuals, who have different points of departure share the will for co-operation and have a strong inquisitive sense. The aim is not a simple crossing of media, artistic or other but the project itself as the evolution of cooperative otherness. “One” being the intention, can it be produced by two people?
Blind Date#12 will conclude with the public presentation of the process and the work of each couple.

The first Blind Date #12, 2006/2007 took place in the Industrial Space of Keriadon and Sfittion with writing as its theme, as the condition of involvement for 6 writers - Panagiotis Ioannidis, Μαria Laina, Alexandra Plastira, Giorgos Symbardis, Thanasis Himonas, heimkurst – and 6 artists – Alexandros Apostolidis, Αdonis Volanakis, Μαria Konti, Μaria Nymfiadi, Maria Pashalidou, Lea Petrou.

In the second Blind Date#12, 2007/2008 took place at Thission Lofts, thought is the broadened field of action. 6 philosophers -Doukas Kapantais, Eleni Leontsini, Eleni Papageorgiou, Nikos Tagoulis, Eleni Filippaki, Theoni Fotopoulou- collaborated with 6 artists– Αdonis Volanakis, Μarianna Nikolaou, Constantinos Papadoukas, Emilia Papaphilippou, Zoi Pappa, Anna Tsouloufi-Lagiou.

Curating: Adonis Volanakis

info: +30 2103245258

Όταν η διεπιστημονικότητα χτυπά την πόρτα της ιστορίας και της θεωρίας της τέχνης

2007-12-08T17:27:00.000+02:00

Κωστής Σταφυλάκης

Διεπιστημονικότητα ή καλύτερα διαπειθαρχικότητα (interdisciplinarity). Μια μάλλον πολύπαθη ερευνητική και παιδαγωγική στρατηγική αν σκεφτεί κανείς ότι απασχολεί ως τέτοια πολύ λίγες δεκαετίες (περίπου τρεις) τον πανεπιστημιακό χώρο έχοντας αποκτήσει φανατικούς εχθρούς και φανατικούς οπαδούς. Η άνθιση των Πολιτισμικών, Οπτικών και Κριτικών Σπουδών και η δημιουργία αντίστοιχων κέντρων σε πανεπιστήμια καλλιτεχνικής εκπαίδευσης είχε ραγδαίες επιπτώσεις στις ακαδημαϊκές πειθαρχίες που συνδέονται με την τέχνη. Πρωτίστως, η ιστορία και η θεωρία της τέχνης δέχθηκαν τις πιέσεις των νέων αυτών ερευνητικών πεδίων και άλλοτε οδηγήθηκαν σε μια αμυντική συσπείρωση, άλλοτε σε μορφές διατμηματικής-διαπειθαρχικής συνεργασίας, άλλοτε σε απόλυτο κατακερματισμό του προγράμματος σπουδών. Η σταδιακή υποκατάσταση (ή μετατροπή) τμημάτων ιστορίας της τέχνης των αγγλοσαξονικών πανεπιστημίων σε τμήματα κριτικών ή οπτικών σπουδών είναι χαρακτηριστική της πίεσης που δέχονται οι «παραδοσιακές» πειθαρχίες από την «διεπιστημονική» προσέγγιση ζητημάτων της οπτικής κουλτούρας και του κριτικού λόγου. Ωστόσο θα ήταν λάθος να περιοριστεί μια ανάλυση του φαινομένου στην μεταβλητότητα και ρευστότητα των αγγλοσαξονικών curricula εφόσον η έννοια της «πολυφωνικής» και αργότερα διαπειθαρχικής προσέγγισης των ανθρωπιστικών επιστημών υπήρξε εξίσου καθοριστική στον γαλλικό χώρο και όχι μόνο. Το πανεπιστήμιο Paris VIII, απότοκο της στρουκτουραλιστικής σκέψης και της πολιτικής έκρηξης του ’68, αλλά και το Paris VII, αποτέλεσαν κέντρα διεπιστημονικής πραγμάτευσης των ανθρωπιστικών επιστημών ενισχύοντας ανάλογες κατευθύνσεις της έρευνας.
Εξίσου σημαντικός είναι ο ρόλος που διαδραμάτισαν οι ίδιες οι καλλιτεχνικές πρακτικές από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 μέχρι σήμερα στην διαμόρφωση ενός διεπιστημονικού τρόπου πρόσληψης, αλλά εν τέλει και παραγωγής, του καλλιτεχνικού «αντικειμένου» και υποκειμένου. Μια αναγωγιστική απόδοση της σημερινής έκρηξης της διεπιστημονικότητας της καλλιτεχνικής παραγωγής στην μεταπολεμική ισχυροποίηση των ιδρυμάτων τέχνης και στον οικονομικό τους ρόλο θα ήταν απόλυτα ανεπαρκής και παραπλανητική αφού θα ισοπέδωνε τον καθοριστικό ρόλο μιας ολόκληρης γενιάς αμερικάνων καλλιτεχνών, στην οποία, για παράδειγμα ανήκει ο Robert Smithson, όσο και τον ρόλο της ευρωπαϊκής νέο-πρωτοπορίας και αργότερα της κριτικής φεμινιστικής τέχνης του ’80. Ωστόσο, η διεπιστημονικότητα που χαρακτηρίζει την επιμέλεια, την προπαρασκευή και την καλλιτεχνική παραγωγή των μεγάλων-διεθνών καλλιτεχνικών διοργανώσεων του νέου αιώνα δείχνει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο οικουμενικό πεδίο της τέχνης. Στο πεδίο αυτό έχουν εισέλθει δυναμικά η πολιτική επιστήμη, η αρχιτεκτονική και πολεοδομική θεωρία, η κοινωνική ανθρωπολογία και αρκετοί άλλοι κλάδοι. Η μετεξέλιξη αυτή σίγουρα σηματοδοτεί μια νέα «νομιμοποίηση» του ρόλου της τέχνης στον πανεπιστημιακό χώρο που χρήζει άμεσης κριτικής επεξεργασίας.
Βέβαια, η υποδοχή της διεπιστημονικότητας στα πανεπιστημιακά τμήματα συνδέθηκε αρχικά με ιδεολογικές έριδες, αμφισβητήσεις αλλά και τομές. Στις γραφικότερες των περιπτώσεων, οι απολογητές της πρώτης και πιο επιθετικής φάσης του μεταμοντερνισμού βρίσκονταν αντιμέτωποι με τους εκάστοτε ακαδημαϊκούς μπάτσους που συνήθως αυτοπροβάλλονταν ως κέρβεροι της «ορθόδοξης» κοινωνιολογικής μεθοδολογίας στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Η μάλλον παρωχημένη αυτή διαμάχη απειλεί ωστόσο σήμερα και το ελληνικό πανεπιστήμιο τέχνης, στο βαθμό που, αφενός, οι πειθαρχίες που αφορούν την διδασκαλία της τέχνης και της ιστορίας της παρέμεναν εγκλωβισμένες σε ούλτρα-παραδοσιακές προσεγγίσεις και θεματικές και, αφετέρου, η έρευνα που πραγματοποιείται από νεότερες, κυρίως, γενιές θεωρητικών επιδιώκει σε κάποιο βαθμό να αξιοποιήσει τα διεπιστημονικά αναλυτικά εργαλεία που προσφέρει η σύγχρονη βιβλιογραφία, άλλοτε με κριτικό, άλλοτε με άκριτο τρόπο. Σίγουρα η διεπιστημονική και διαπειθαρχική συνεργασία δεν υπήρξε συχνό φαινόμενο στον ελληνικό εικαστικό χώρο. Παραδείγματος χάριν, ο θεωρητικός λόγος περιοριζόταν συχνά στην «φιλολογική» επένδυση και κάλυψη της καλλιτεχνικής περσόνας μέσω επιμελητικών κειμένων, ενώ συχνά, ο τεχνοκριτικός λόγος των έντυπων μέσων ενημέρωσης αναπαρήγαγε απλώς τον πρώτο.
Παρά τις εξαιρέσεις, η εν Ελλάδι πανεπιστημιακή έρευνα σε επίπεδο ιστορίας της τέχνης απέκλειε σε μεγάλο βαθμό την μελέτη καλλιτεχνικών παραδειγμάτων των τελευταίων 30-40 χρόνων ενώ παρέμενε σφιχταγκαλιασμένη με την αρχαιολογία (τούτο το σφιχταγκάλιασμα δεν γέννησε άραγε παραδείγματα στρεβλής διεπιστημονικότητας;). Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως ορισμένοι από τους «πατέρες» της ιστορίας της τέχνης όπως ο Riegl, ο Wölfflin και ο Warburg όριζαν ακριβώς την δουλειά τους σε αντίθεση με την αρχαιολογία. Θα μπορούσε κανείς ωστόσο να υποθέσει πως η σιωπή των ελλήνων ιστορικών τέχνης απέναντι στο «τώρα» οφείλονταν συχνά σε οπορτουνισμό: ας μην ρισκάρουμε να μιλήσουμε για τα σύγχρονα παραδείγματα και ας περιμένουμε το «αόρατο χέρι» της ιστορίας να τα «αναδείξει» ή να τα «θάψει». Θα ήταν υπερβολικά αισιόδοξο να λέγαμε πως σε ένα τέτοιο πεδίο η υποδοχή της διεπιστημονικότητας θα λάβει χώρα με ουσιαστικά κριτήρια. Ωστόσο, μια ψύχραιμη αντιμετώπιση των ζητημάτων της μεθοδολογίας μπορεί να αποφέρει καρπούς. Έτσι, τα ερωτήματα που θέτει σήμερα η διεπιστημονικότητα θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια καλή ευκαιρία για αναστοχασμό της εγχώριας πανεπιστημιακής κοινότητας πάνω στην ίδια την μεθοδολογία, δηλαδή τις μεθοδολογίες, της ιστορίας της τέχνης. Μια τέτοια αναστοχαστική εργασία θα αφόπλιζε όσους θα έσπευδαν να περιφέρουν την «μεθοδολογία» είτε ως φόβητρο είτε ως φετίχ. Σημαντική θα ήταν επίσης η συνειδητοποίηση ότι ούτε τα ξόρκια ενάντια στην πίεση που δέχεται η εκπαίδευση από την σύγχρονη πολιτιστική βιομηχανία ούτε η αφηρημένη και περιεκτική συμπεριλήψη όλων των «τάσεων» θα δώσει λύση.
Κομβικό σημείο θα αποτελούσε επομένως η εστίαση σε ορισμένα μεθοδολογικά προβλήματα που απασχόλησαν όσους θεμελίωσαν την ιστορία της τέχνης ως ακαδημαϊκή πειθαρχία και τα οποία, παρά τις γόνιμες επεξεργασίες που δέχθηκαν για παραπάνω από έναν αιώνα, παραμένουν εν πολλοίς ανοικτά. Ένα από τα κομβικά αυτά ζητήματα αποτελεί η πάντα τεταμένη σχέση ανάμεσα στον ιστορικό υλισμό και στην ανάλυση των «ξεχωριστών έργων τέχνης». Πλήθος εκδοχών της γνωστής αυτής διαμάχης ήρθαν στο φως τον αιώνα που πέρασε. Η αφετηρία της εντοπίζεται μάλλον στην ρομαντική θεωρία της τέχνης του 19ου αι., στην αντίθεση ανάμεσα στην άποψη του Herder πως κάθε έργο τέχνης μπορεί μονάχα να κριθεί σύμφωνα με τα δεδομένα της κουλτούρας και του πολιτισμού όπου αυτό παράγεται και στην άποψη του Novalis πως κάθε έργο τέχνης έχει πάντα μια αξία για κάποιον, σε κάποιο χρόνο και χώρο, ανεξάρτητα από την πολιτισμική συγκυρία. Η διαμάχη ανάμεσα στον Alois Riegl και στους μαθητές του Gottfried Semper στην Βιέννη της τελευταίας δεκαετία του 19ου αι. αποτέλεσε κομβικό σημείο στην συγκρότηση των περαιτέρω μεθοδολογικών συζητήσεων. Ο Riegl αμφισβήτησε τον «υλιστικό εξελικτισμό» (materialistic evolutionism) των σεμπεριανών σύμφωνα με τους οποίους η εξέλιξη του στυλ βασιζόταν στο «υλικό», στην «τεχνική» και στον «σκοπό» και κατέληξε στον διαχωρισμό της αισθητικής επιλογής από τις υλικές συνθήκες της αρχιτεκτονικής και της διακοσμητικής τέχνης. Θεμελιώνοντας τα κριτικά του εργαλεία στον γερμανικό ιδεαλισμό, ο Riegl κατάφερε να αμφισβητήσει τόσο την βιογραφική ανάλυση του έργου, όσο και την υλιστική-μηχανιστική εξέλιξη του στυλ. Και παρά το γεγονός ότι πρόσφερε συνοχή στην πειθαρχία της ιστορίας της τέχνης όσο κανένας άλλος, εντάσσοντάς την στο ευρύτερο πεδίο των κοινωνικών επιστημών, δεν κατόρθωσε ωστόσο να εξηγήσει επαρκώς το πρόβλημα του «ψυχολογισμού»: την συχνή αναπαραγωγή δηλαδή κατηγοριών της ψυχολογίας στην ιστορική εξηγητική με αδιαμεσολάβητο και εν πολλοίς ανεπεξέργαστο τρόπο. Αν και η μέθοδός του διαφέρει σε πολλά σημεία από τον ψυχολογισμό του Wölfflin, η ανάλυση τον ψυχολογικών σχέσεων ανάμεσα στις φιγούρες των ολλανδικών πορτραίτων και τον θεατή επιχειρεί να ενσωματώσει μια ψυχολογική τυπολογία (θέληση, συναίσθημα, προσοχή) σε μια θεωρία του χώρου και του βλέμματος. Αναπαρήγαγε έτσι το πλαίσιο μιας μετα-Καντιανής εμπειριστικής ψυχολογίας της εποχής του, προσφέροντας όμως μια συνεπή ενοποίηση του εμπειρισμού με την «ιστορία του πνεύματος» (Weltgeist). Η θεμελιακή προσφορά του έγκειται ωστόσο στο γεγονός ότι αναβάθμισε ριζικά τον διυποκειμενικό χώρο ανάμεσα στο εικονικό περιεχόμενο και τον θεατή ανοίγοντας τον δρόμο τόσο στον Panofsky όσο και σε αμέτρητες μεταγενέστερες θεωρίες του βλέμματος.
Είναι λυπηρό το γεγονός ότι πολλές σύγχρονες ιστορικές προσεγγίσεις στρουθοκαμηλίζουν σε τέτοιο βαθμό που δεν θέλουν με κανέναν τρόπο να αναγνωρίσουν ότι η ένταση ανάμεσα στον ιστορικισμό και στον ψυχολογισμό υπήρξε θεμελιακή για την πειθαρχία της ιστορίας της τέχνης και την μεθοδολογία της, ενώ συχνά οδήγησε σε αδιέξοδες αλλά και δημιουργικές συνθέσεις. Η απάρνηση αυτή έχει μια κραυγαλέα συνέπεια: ακόμα και σήμερα, αυτόκλητοι σταυροφόροι του ιστορικού υλισμού, φορώντας το προσωπείο της «κοινωνικής ιστορίας της τέχνης» καταφεύγουν ασύστολα στην κατασκευή (ψυχικά ανεπεξέργαστων) ψυχολογικών ιδεοτύπων του «καλλιτέχνη» για να προσδέσουν το υποκείμενο στην ιστορική αναγκαιότητα. Την ίδια στιγμή αποφεύγουν συστηματικά ή απλώς δεν θέλουν να ρισκάρουν να επεξεργαστούν τα κριτικά εργαλεία που προσφέρει η ψυχαναλυτική σκέψη στην κατανόηση του «υποκειμένου της εποχής μας» και στην κριτική της ιδεολογίας
Σε αντίθεση με την αμυντική αυτή στάση, μια αιχμηρή και παραγωγική αξιοποίηση της διεπιστημονικότητας στα πλαίσια της ιστορίας και της θεωρίας της τέχνης θα σήμαινε σήμερα τουλάχιστον τα εξής:
1. Η ψυχαναλυτική θεωρία του βλέμματος, η φαινομενολογία, η φιλοσοφία της γλώσσας, η θεωρία του υποκειμένου, η θεωρία του λόγου (discourse theory) και η ανάλυση λόγου (discourse analysis) μπορούν να αποτελέσουν αναπόσπαστα τμήματα της ιστορικής και θεωρητικής ανάλυσης στο βαθμό που ρητά εργάζονται ενάντια στον αναγωγισμό και δεν περιορίζονται σε μια ερμηνευτική της ατομικής επιθυμίας του δημιουργού.
2. Ο λόγος της ιστορίας της τέχνης εδράζει σε μια ορισμένη «αντικειμενικότητα» στο βαθμό μονάχα που συμπεριλαμβάνει μια αναστοχαστική κριτική του υποκειμένου (θεατή, συγγραφέα, ιστορικού αναλυτή). Η τελευταία δεν είναι δυνατή παρά μόνο στο ελάχιστο διεπιστημονικό πλαίσιο που ορίζει σήμερα η «φιλοσοφία της ιστορίας» και η θεωρία του υποκειμένου.
3. Η διεπιστημονικότητα μπορεί να έχει ζωντανά αποτελέσματα στο ίδιο το πεδίο της τέχνης όταν δεν περιορίζεται σε ένα γνωσιακό εγχείρημα ή σε μια αποστασιοποιημένη πολιτισμική κριτική αλλά επιδιώκει να παρέμβει και να εμπλακεί στην ίδια την παραγωγική διαδικασία με στόχο την επιρροή και αλλαγή των όρων της τελευταίας.

Δεκέμβρης, 2007

2006

2007-11-10T01:19:00.000+02:00

εικαστικοί + συγγραφείς

a. αλέξανδρος αποστολίδης + μαρία λαϊνά
b. μαρία κόντη + παναγιώτης ιωαννίδης
c. μαρία πασχαλίδου + γιώργος συμπάρδης
d. λία πέτρου + heimkurst
e. μαρία νυμφιάδη + αλεξάνδρα πλαστήρα
f . αντώνης βολανάκης + θανάσης χειμωνάς

2007

2007-11-05T23:47:00.003+02:00

εικαστικοί + ερευνητές φιλοσοφίας
a. κωνσταντίνος παπαδούκας + ελενη λεοντσίνη
b. μαριάννα νικολάου + δούκας καπάνταης
c. αιμιλία παπαφιλίππου + νίκος ταγκούλης
d. ζωή παππά + ελένη παπαγεωργίου
e. άννα τσουλούφη λάγιου+ θεώνη φωτοπούλου
f. αντώνης βολανάκης + ελένη φιλιππάκι

about blind date

2007-10-28T00:11:00.000+03:00

Επιμέλεια: Αντώνης Βολανάκης
Σύμβουλος - Διαχείριση αρχείου: Μαρία Γεωργιλάκη
Βοηθός επιμελητή: Ελευθερία Ζηκίδου
Συνεργάτις προώθησης και επικοινωνίας: Λήδα Κοζάκη
Σχεδιασμός εντύπων και ιστοσελίδας: Έλλη Βασσάλου

a. αλέξανδρος αποστολίδης + μαρία λαϊνά

2007-10-26T14:25:00.000+03:00

b. μαρία κόντη + παναγιώτης ιωαννίδης

2007-10-25T15:35:00.000+03:00

Αλέξανδρος Αποστολίδης

2007-10-24T22:15:00.000+03:00

Alexandros Apostolides

Ο Αλέξανδρος Αποστολίδης (1971, Αθήνα) ζεί και εργάζεται στην Αθήνα. Μεταξύ 1994-2000 φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών στο Α εργαστήριο γλυπτικής. Το 2000-2001 υπότροφος της Aggelco sa παρακολούθησε στο Central St Martins College of Αrt & Design του Λονδίνου, μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών με αντικείμενο αρχιτεκτονικό γυαλί/σύνχρονες τεχνικές Vitraux. Υπότροφος του Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωννάσης 2001-2 και του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών 2002 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Wolverhampton, (West Midlands U.K), M.A τον δεύτερο μετεπτυχιακό κύκλο σπουδών με αντικείμενο το γυαλί και την γλυπτική. Το 2002 Βραβεύτηκε απο το Ίδρυμα Ιωάννη και Ζωής Σπυρόπουλου.
Συμμετείχε σε Ομαδικές εκθέσεις και διεθνή εργαστήρια:
Blind Date#12 Βοιομηχανικός χώρος Palco (2006,Αθηνα),Σκιάχτρο πινακοθήκη E. Αβέρωφ(2006,Μέτσοβο), “Les chiens vagabonds et les pensees errantes” Cαrte Blanche V Booze cooperativa (2006,Αθηνα)
“La decision absolue” Cαrte Blanche IV Booze cooperativa (2005,Αθηνα)
7 Βραβεία Ιδρύματος Σπυρόπουλου πολιτιστικό κέντρο «Μελίνα Μερκούρη », (2003,Αθήνα)
Erasmus / Συμμετοχή και έκθεση στο διεθνές εργαστήριο “Legno’” Γερμανία για γλυπτική σε ξύλο, 2000 UDK (Universitate Der Kuenst),Βερολίνο- ΑΣΚΤ Αθηνών
Erasmus / Συμμετοχή στο ελληνογερμανικό διεθνές εργαστήριο “Πέτρα” (1998 Ρέθυμνο) για γλυπτική σε πέτρα και με θέμα Ανάγλυφο” (1997, Δελφoί), UDK (Universitate Der Kuenst), Βερολίνο - ΑΣΚΤ Αθηνών
Έργα έχουν δημοσιευτεί στην Ελλάδα Highlights τεύχος2007,
και στην ιστο-σελίδa www.thelossproject.net.

Alexandros Apostolides (1971,Athens) lives and works in Athens. He studied sculpture in the Athens School of Fine Arts (1994-2000).In 2000-2001 under scholarship (Aggelco.S.A) he studied architectural glass in the Central St Martins College of Art & Design (London)and he was awarded a Pg Diploma in Art & Design/Stained Glass, In 2001-2002 under Alexandros S Onnasis Foundation scholarship and in 2002 under the State Scholarship Foundation (IKY) was awarded his M.A in Art & Design from University of Wolverhampton In 2002 he was awarded the Ioannes & Zoe Spyropoulos Foyndation Grant
Alexandros Apostolides has participated in group exhibitions, and few internationals workshops: BLIND DATE 12 Ιndustrial Space Palco (2006 Athens) THE SCARECROW Averoff Museum of Modern Greek Art (2006 Metsovo), “Les chiens vagabonds et les pensees errantes” Cαrte Blanche V Booze cooperativa (2006 Athens) La decision absolue”Cαrte Blanche IV Booze cooperativa (2005 Athens)
7 awards Spyropoulos Foundation, in Melina Merkoury CulturalCentre(2003Athens), Erasmus Award participation in the ‘Legno’international workshop for sculpture in wood, UDK (Universitate Der Kuenst), 2000 Berlin
Participation in the group exhibition ‘Legno’, UDK (Universitate Der Kuenst), (2000 Berlin)
His artwork has been published in Greece Highlights (issue 27) and in the web page
www.thelossproject.net.

Αντώνης Βολανάκης

2007-10-23T23:37:00.000+03:00

Adonis Volanakis

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976 και έζησε στο Λονδίνο από το 1998 έως το 2004.
Σπουδές: Romanos Academy of Arts- Diploma, Wimbledon School of Art- ΒA (Hons), Central Saint Martins College of Art- ΜΑ, School of Motion Picture ΤΑΙΚ - University of Art and Design of Helsinki. Είναι υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα ΕΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει λάβει βραβεία, υποτροφίες και έχει διακριθεί από: Βρετανική Ακαδημία (AHRB), A.G.Leventis Foundation, University of Surrey, Institute of London και από τα ιδρύματα: Ωνάσειο, Βαρδινογιάννειο, Προποντίς, Σπυρόπουλου και Γουλανδρή. Έχει σκηνοθετήσει περφόρμανς (7) μεταξύ άλλων I AM LI-eaVING στο Royal Opera House-Covent Garden. Έχει σχεδιάσει σκηνικούς χώρους, εγκαταστάσεις (26 παραγωγές) κοστούμια (37 παραγωγές) και έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με το Εθνικό Θέατρο, την Εθνική Λυρική Σκηνή κ.ά. Το 2000 συνεργάστηκε με το Στέφανο Λαζαρίδη στην Ιtalian Season, London Coliseum- English National Opera σε 7 παραγωγές. Συμμετοχή σε εκθέσεις: σε γκαλερί (4), σε θέατρα (3) και σε site-specific projects (6). Διδάσκει για τέταρτο έτος στη Σχολή Καλών Τεχνών, Ναύπλιο, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και έχει διδάξει για δύο ακαδημαικά έτη στη Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πατρών (2004-2006). Είναι στην ομάδα εργασίας για τα www.thelossproject.net και www.vsblt.com.

Was born in Athens, Greece in 1976, and has lived in London (1998-2004). He was trained at: Romanos Academy of Arts/ Diploma, Wimbledon School of Art- Β.Α (Hons) , Central Saint Martins College of Art- MA and Pre-doctoral Programme, School of Motion Picture ΤΑΙΚ - University of Art and Design of Helsinki. He is now a PhD candidate at the Faculty of Communication and Media Studies- National & Kapodistrian University of Athens. Was awarded prizes, scholarships and sponsorships by: Αrts and Humanities Research Board (UK), University of Surrey (UK), Institute of London (UK), and the foundations: Spiropoulos (GR), Goulandris (GR), Vardinogiannis (GR), Propontis (GR), A.G.Leventis (UK), Linbury Biennial Prize 2003 (UK). He has directed performances (7), among other I AM LI-eaVING at the Royal Opera House-Covent Garden. He has designed sets and instalations (26 productions), costumes (37 productions) and among other he has collaborate with Greek National Opera, Greek National Theatre etc. In 2000 he collaborated with Stefanos Lazaridis in Ιtalian Season, London Coliseum- English National Opera in 7 productions. Participation in exhibitions:in galleries (4), theatres (3) and in site-specific projects (6). He is the curator of the interdisciplinary project and exhibition BLIND DATE#12. He lectures in the School of Fine Art, Peloponnesian University at Nafplio since 2004 and he has been teaching for two academic years in School of Humanities and Social Sciences, Department Of Theatre Studies, University of Patras (2004-2006). He is member of the working group for www.thelossproject.net and www.vsblt.com.

blog design

2007-10-22T23:16:00.001+03:00

site map

2007-10-22T23:01:00.000+03:00

home

about blind date

2006

2007

artist

writers

philosophers

works

work in progress

cvs

contact us

blog design

contact us

2007-10-22T22:47:00.000+03:00

blind date #12: 2103245258 6941611710

mail: blinddate12@gmail.com

c. μαρία πασχαλίδου + γιώργος συμπάρδης

2007-10-21T23:07:00.000+03:00

Δούκας Καπάνταης

2007-10-21T20:50:00.000+03:00

Doukas Kapantaïs

Ο Δούκας Καπάνταης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Είναι γιος του γλύπτη Βάσου Καπάνταη και της συγγραφέως Ισμήνης Καπάνταη. Είναι διδάκτωρ Φιλοσοφίας των Πανεπιστημίων της Σορβόννης και Βέρνης. Ασχολείται με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και την σύγχρονη μαθηματική λογική. Εργάζεται στο Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών και διδάσκει φιλοσοφία της λογικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2004 δημοσίευσε στις εκδόσεις Νεφέλη την ποιητική συλλογή Αγοράκια Κοριτσάκια.

Was born in Athens in 1971. He is the son of the sculptor Vassos Kapantaïs and the novelist Ismini Kapantaï. He has doctor degrees from the Universities of Paris IV (Sorbonne) and Bern. His field of expertise lies within ancient Greek philosophy and modern mathematical logic. He works as a Research Fellow in the Centre for Greek Philosophy at the Academy of Athens, and teaches Philosophy of Logic in Athens University. In 2004, he published in Nefeli Publishing House the poetry book Boys and Girls.

d. λία πέτρου + heimkurst

2007-10-21T17:35:00.000+03:00

Μαρία Κόντη

2007-10-20T22:44:00.000+03:00

Maria Konti

Αθήνα 1971
Το 1999 αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Αθήνα, πτυχίο Ζωγραφικής με καθηγητή το Δ. Μυταρά).
Το 2001 αποφοίτησε με Master of Fine Arts από το Central Saint Matins College (London) με υποτροφία του Ωνάσειου Ιδρύματος, και κληροδότημα Κεφαλληνού. Έπαινος από το Ίδρυμα Σπυρόπουλου.
Διδάσκει στο IB Visual Arts Department της σχολής Μωραΐτη και στο αντίστοιχο τμήμα του σχολείου Νέα Γενιά Ζηρίδη.

Was born in Athens, 1971.
In 1999 she graduated from the Fine Art School of Athens (painting, studio: D.Mitaras).
In 2001 awarded the degree of Master of Fine Arts from Central Saint Matins College (London), with fellowship from the Public Benefit Foundation "Alexandros S. Onassis" and endowment from Kefallinos.
Praise form the Spiropoulou Foundation.

She is teaching in the IB Visual Arts Department of Moraiti School and in the respective department of New Generation Zeridi School.

Μαρία Λαϊνά

2007-10-19T22:09:00.000+03:00

Maria Laina

Η Μαρία Λαϊνά γεννήθηκε στην Πάτρα και αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών.
Έχει δημοσιεύσει οκτώ ποιητικές συλλογές και έξι θεατρικά έργα, ορισμένα από τα οποία έχουν παρουσιαστεί σε κεντρικές σκηνές. Μεταξύ άλλων, έχει μεταφράσει Τ.Σ. Έλιοτ, Σάρλοτ Μπροντέ, Τένεσσυ Ουίλλιαμς, Ήντιθ Γουώρτον, Άρθουρ Μίλλερ, Κάθρην Μάνσφηλντ, Έτρα Πάουντ. Ποιήματα της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορήσει σε περιοδικά και ανεξάρτητους τόμους στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, γερμανικά, σουηδικά, φιλανδικά, βουλγαρικά, εβραϊκά κ.ά.

Maria Laina was born in Patras, Greece. She graduated from the Law Academy of Athens. She has published eight poet collections and six plays, some of them have been performed in central scenes. Among other, she has translate T.S. Eliot, Charlotte Brontë, Tennessee Williams, Edith Wharton, Arthur Muller, Katherine Mansfield, Ezra Pound.
Some of her poems have been translated and published in magazines and independed volumes in english, french, spanish, italian, german, swedish, finnish, boulgarian, jewish and more.

Ελένη Λεοντσίνη

2007-10-18T20:53:00.000+03:00

Η Ελένη Λεοντσίνη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971 και μεγάλωσε στον Πειραιά και στο Norwich της East Anglia. Είναι διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης. Έχει διδάξει φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια της Γλασκώβης, του Εδιμβούργου και του Αγίου Ανδρέα της Σκωτίας. Ασχολείται με τη αρχαία ελληνική φιλοσοφία και τη σύγχρονη ηθική, κοινωνική και πολιτική φιλοσοφία. Διδάσκει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Η διδακτορική της διατριβή με τίτλο The Appropriation of Aristotle in the Liberal-Communitarian Debate δημοσιεύτηκε από τη «Βιβλιοθήκη Ν. Σαριπόλου» του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ορισμένα από τα θέματα που την ενδιαφέρουν είναι η ελευθερία και τα όρια της κρατικής εξουσίας, το άτομο και η κοινωνία, καθώς και ο ρόλος της φιλίας στον ηθικό και πολιτικό βίο.

Μαριάννα Νικολάου

2007-10-17T00:22:00.000+03:00

Marianna Nikolaou

Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, απο το 1997 εως το 2003 έζησε και εργάστηκε στο Λονδίνο. Σπούδασε Β.Α.(Hons) in Theatre στο Rose Bruford College και

Μ.Α.: Visual Language of Performance του Wimbledon School of Art, University of Surrey, Λονδίνο.

Έχει συνεργαστεί ως εικαστικός με τους σκηνοθέτες Karl Kelly, Martin Wylde, Emilio Romero κ.α. Το 2001 ηταν short-listed στο Linbury Biennale Prize for Stage Design του Λονδίνου.

Στην Ελλάδα έχει συνεργαστεί με τον Αντώνη Βολανάκη και τον Φαιδων Μιχαηλίδη καθως και με τις ομάδες χορού 14^η Μερα, σε χορογραφία Μαρίας Αγγέλου και την ομάδα Συνεργείο Τεχνών με χορογράφο τη Sylvia Macchi στα Φεστιβάλ Χορού του θεάτρου Ροές και στη Πλατφόρμα Σύγχρονου Χορού του Μεγάρου Μουσικής. Εχει δημιουργσει τις περφόρμανσς ‘etre-la’ στο W.S.A. Theatre, 2003 και ‘etre-la’ (vol. ii) στο φεστιβάλ Δια-ροές 2004 στην Αθήνα. Συμμετείχε στο Visibility - δημόσια δραση καλλητεχών και πανεπιστημιακών και εγκατάσταση στην γκαλερί Cheap Atr - με το εργο «How many hours have you worked today?».

Marianna Nikolaou was born in Athens, lived and worked in London from 1997 to 2003 where she obtained Bachelor of Arts (Hons) at Rose Bruford College and M.A.: Visual Language of Performance at Wimbledon School of Art, University of London.

She has collaborated with the directors Karl Kelly, Martin Wylde and Emilio Romero and in 2001 was short-listed at the Linbury Biennial Prize for Stage Design in London.

She has collaborated with Adonis Volanakis, Phaidon Michailidis, the 14^th Day Dance Company (choreographer Maria Agelou), and the Synergeio Texnon Company (choreographer Sylvia Macchi) in productions for the Greek Dance Festival, Roes Theater and for the Platform of Contemporary Dance at the Megaron-Athens Concert Hall. She has created the performances ‘etre-la’ at the W.S.A. Theatre/2003 and ‘etre-la’ (vol.ii) at the festival of Dia-roes /2004 in Athens.

She is a participant of Visibility –public act/performance of artists and academics and an exhibition/visibility installation at Cheap Art gallery – with the video “How many hours have you worked to day?”.

Μαρία Νυμφιάδη

2007-10-16T21:10:00.000+03:00

Maria Nymfiadi

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε γλυπτική στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, φωτογραφία στη σχολή Hogeschool voor de Künsten της Ουτρέχτης στην Ολλανδία, μεταπτυχιακές σπουδές στη Central Saint Martins του Λονδίνου. Ομαδικές εκθέσεις 2007 www.artwaveradio.gr, 2006 Βlind date #12, Βιομηχανικός χώρος Κειριαδών και Σφηττίων, Σκίαχτρο Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ –Αμπελώνες Μονής Αγ. Νικολάου, Μέτσοβο, The loss project_a draft drawing http://www.thelossproject.net/ 2005 Έκθεση με βιβλία καλλιτεχνών, The Room, Hotel Maria Kapel, Hoorn, Ολλανδία 2004 Ida Branson Memorial Bequest Exhibition 2004, Atkinson Gallery, Somerset 2003 7 Βραβεία του Ιδρύματος Σπυρόπουλου Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Αίθουσα Μελίνα, PinchPunch, Immaterial Doubles: Video and DJ's, The Cobden Club, London, Touch and Go Sixty oblique notations on social chaos and encroaching terror, Space 44, London 2002 Dreamcatcher, International Video Art and Short Film Festival, Kiev, Ukraine, Biennale of one-minute videos, Centraal Museum, Utrecht, Holland 2001 4^th International Meeting of Experimental, Sound and Visual Poetry, Espacio Giesso Reich, Buenos Aires.
Συνεργασίες 2006 ‘Λίγη Συντροφιά’ Συνεργασία με την ποιήτρια Αλεξάνδρα Πλαστήρα στο project Βlind date #12, 2005 Μενού για δύο, παρουσίαση συνεργασίας με την εικαστικό Λία Πέτρου. Ατομική έκθεση 2000 Bosch gallery, Αθήνα. Διακρίσεις 2002 Υποτροφία του Ιδρύματος Παναγιώτη και Έφης Μιχελή,
2001 Β’ Βραβείο του Ιδρύματος Γιάννη και Ζωής Σπυροπούλου

Lives and works in Athens. Studied sculpture in the Athens School of Fine Arts, photography in Hogeschool voor de Künsten in Utrecht Holland and postgraduate studies in Central Saint Martins London. Group Exhibitions 2007 www.artwaveradio.gr , 2006 Βlind date #12, Ιndustrial Space Keiriadon and Sfittion, The scarecrow, Averoff Museum-Vineyards of the Saint Nicholas Monastery, Metsovo, The loss project_a draft drawing http://www.thelossproject.net/ 2005 Artists books exhibition, The Room, Hotel Maria Kapel, Hoorn, Holland 2004 Ida Branson Memorial Bequest Exhibition 2004, group exhibition, Atkinson Gallery, Somerset, Uk 2003 7 awards Spyropoulos Foundation, Cultural Centre of the Municipality of Athens “Melina”, ‘Pinch Punch, Immaterial Doubles: Video and DJ's', group exhibition, The Cobden Club, London, ‘Touch and Go Sixty oblique notations on social chaos and encroaching terror', group exhibition, Space 44, London 2002 Dreamcatcher, International Video Art and Short Film Festival, Kiev, Ukraine, Biennale of one-minute videos, Centraal Museum, Utrecht, Holland, 2001 4th International Meeting of Experimental, Sound and Visual Poetry, Espacio Giesso Reich, Buenos Aires. Collaborations 2006 ‘ a little company’ collaboration with the poet Alexandra Plastira in the project ‘Blind date #12’, 2005 Menu for Two presentation of a collaborative project with the artist Lea Petrou, Solo exhibition 2000 Bosch Gallery, Athens Scholarships prizes 2002 Foundation of Efi and Panayioti Micheli, 2001 Institution of Yianni and Zoi Spyropoulou Second prize

Ελένη Παπαγεωργίου

2007-10-15T20:57:00.000+03:00

Η Ελένη Παπαγεωργίου γεννήθηκε στο Μεσολόγγι. Είναι πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής και της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Νεοελληνικών και Βυζαντινών Σπουδών) του Πανεπιστημίου Αθηνών και τελειόφοιτος του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Φιλοσοφίας του Τμήματος Φ.Π.Ψ. του ιδίου Πανεπιστημίου. Φοιτά επίσης στο Τμήμα Φ.Π.Ψ. (κατεύθυνση Ψυχολογίας). Εργάστηκε στο Ελληνικό Λύκειο Κολωνίας στην Γερμανία και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Βυζαντινής Φιλολογίας στο Παν/μιο της Κολωνίας και Münster. Ασχολείται με την εφαρμοσμένη ηθική φιλοσοφία, τη βιοηθική και τη βιοτεχνολογία. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια βιοηθικής και έχει συμμετάσχει σε πολλά σεμινάρια, ημερίδες και συνέδρια με θέματα κυρίως φιλοσοφικού περιεχομένου.

Κωνσταντίνος Παπαδούκας

2007-10-14T18:44:00.000+03:00

Constantinos Papadoukas

Ο Κωνσταντίνος Παπαδούκας γεννήθηκε το 1979. Το 1996 σπούδασε γλυπτική στο Loughborough University School of Art & Design της Αγγλίας –ΒΑ . Στη συνέχεια παρακολούθησε το Masters του στη γλυπτική στο Wimbledon School of Art όπου και εργάστηκε ως βοηθός στο τμήμα έρευνας. Υπήρξε βοηθός καθηγητών και δευτεροετών μαθητών στο Loughborough University School of Art & Design. Η διδασκαλική του εμπειρία συνεχίζεται και σήμερα.

Ασχολείται επίσης με την διακόσμηση εσωτερικών – εξωτερικών χώρων, δείγματα δουλείας του είναι το ιντερνετ καφέ Gamers Arena και το κομμωτήριο East Side Studios. Γλυπτά του βρίσκονται στην Ιδιωτική συλλογή της Φ. Κυριακοπούλου, του A. Penrose στην Αγγλία, καθώς επίσης και σε δημόσιους χώρους, Lincoln School of Technology και Loughborough University School of Art. Μικρογλυπτά – κοσμήματα του υπάρχουν στο Μουσείο Μπενάκη καθώς επίσης και σε διάφορες gallery. Έχει πραγματοποιήσει μια ατομική έκθεση και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές, μεταξύ αυτών και στο project Visibility.

Η πιο πρόσφατη δουλειά του εξελίσσεται γύρω από μια σειρά εννοιών που ξεπροβάλουν στην κοινωνία μας. Έννοιες όπως, παρακολούθηση, επιτήρηση, έλεγχος, κατηγοριοποίηση. Σκοπός των έργων του είναι η διερεύνηση της ευαισθητοποίησης του κοινού με τις παραπάνω έννοιες. Τα τελευταία έργα του σχολιάζουν την αποπροσωποίηση των ατόμων από την εκάστοτε ελέγχουσα αρχή.

Constantinos Papadoukas was born in Athens in 1979. In 1996 he studied sculpture in Britain at Loughborough University Scholl of Art & Design-BA. Following he attend Wimbledon school of art to complete his MA in Sculpture. There he worked as an assistant at the research department. While at Loughborough University School of Art & design he worked as a part time lecturer – teacher assistant. He has continued his teaching experience until today.

Interior – exterior design is another area of focus for him. Samples of his work include internet café Gamers arena and hair salon East Side Studios. His work can be found in F. Kyriakopoulou and A. Penrose private collections as well in public spaces, such as, Lincoln School of Technology and Loughborough University School of Art. Jewelry constructions of his can be found at the Benaki museum as well as various galleries. He has shown his work in one solo exhibition and in numerous group shows. He also participated in the Visibility project.

His most recent work revolves around notion currently emerging in our societies. Notions such as, surveillance, monitoring, control and categorization. His aim: to familiarize the audience to the above notions. The latest works comment on the de-characterization of humans via the controlling authority.

Αιμιλία Παπαφιλίππου

2007-10-13T21:49:00.000+03:00

Aemilia Papaphilippou

Γεννήθηκε το 1961 στην Aσμάρα Ερυθραίας, Aνατολική Aφρική.

Σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. Αθηνών (1980-1985, εργαστήριο Δ. Κοκκινίδη). Συνέχισε σε μεταπτυχιακό επίπεδο τις σπουδές της στο New York University, Master of Arts, σε video art and mixed media (1987-1989), με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση. Το 1988-1989 εργάσθηκε στο ίδιο πανεπιστήμιο, ασκώντας διδακτικά καθήκοντα, ως βοηθός του Peter Campus, με διδακτική υποτροφία του ιδρύματος. Τιμήθηκε με την υποτροφία του Κέντρου Έρευνας για την Τέχνη και την Επιστήμη, που έχει ιδρύσει ο γλύπτης Τάκης, το έτος 1990.

Έχει στο ενεργητικό της οκτώ ατομικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Αμερική, Σερβία, μεταξύ των οποίων :2η Biennale Νέων Δημιουργών Ευρωπαϊκών Χωρών της Μεσογείου (Θεσσαλονίκη, 1986), Biennale Νέων στη Μασσαλία (1990), ΧΧΙ Biennale του Sao Paulo (1991) , Belgrade Cultural Centre- 2003 και πάνω από 24 ομαδικές εκθέσεις.Ανάμεσα τους έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην "Οpen" στη Βενετία το 2002, στη "©EUROPE EXISTS'' στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης το 2004.

Έχει συμμετάσχει σε εκπαιδευτικές και πολιτιστικές διαλέξεις , αναφορικά, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου (2004), στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στην Αθήνα (2000) κ.α.Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Born in Asmara of Erithrea, South Africa in 1961.

She studied at Athens School of Fine Arts (1980-85, painting), while in 1989 she received a Masters in Video Art from the New York University (New York, 1987-89). She awarded fellowships: Public Benefit Foundation "Alexandros S. Onassis" (1987-89), teaching fellowship by the side of Peter Campus in the Video Art department in New York University (1987-89), Research Center for Art and Science founded by the sculptor Takis (1990).

Her artwork has been presented at eight personal shows in Greece, U.S.A., Serbia, among others in the Youth Biennale of Mediterranean Countries, (Thessaloniki-Greece, 1986), Youth Biennale of Mediterranean Countries, (Marseille, France 1990), ΧΧΙ Sao Paolo Biennale (Brazil,1991) , in Belgrade Cultural Centre, Serbia on 2003. She has exhibited as well in more than 24 group shows among them Youth Biennale of Mediterranean Countries, Thessalonique, Greece (1986), in Youth Biennale of Mediterranean Countries, Marseille, France(1990), in "Open", representing Greece at Lido-Venice in Italy on 2002, and in ''©EUROPE EXISTS'' representing Greece, Macedonian Museum of Contemporary Art on 2004.

She has participated in many academic and cultural lectures as at the National Museum of Contemporary Art, Athens on 2000 and at Munich School of Fine Arts on 2004.

She lives and works in Athens.

Ζωή Παππά

2007-10-12T21:06:00.000+03:00

Zoi Pappa

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975.
1993-1998 Απόφοιτος του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης.
2000-2002 Μεταπτυχιακό(MFA) στις Καλές Τέχνες του Πανεπιστημίου της Γλασκόβης, στο Glasgow School of Art..
Aνέλαβε τη διοργάνωση και την καλλιτεχνική επιμέλεια των διεθνών εκθέσεων ‘Trauma Queen’ και ‘Who cares about Greek art?’, καθώς και την επιμέλεια του Εικαστικού τμήματος του 6ου Μαραθώνιου Ανακύκλωσης και Δημιούργιας Trash.
Ατομικές Εκθέσεις
Γκαλερί Όλγα Γεωργαντέα, Αθήνα 2000.

Επιλεγμένες ομαδικές εκθέσεις: 2007 | «Trauma Queen», Mediterranean Hotel, Αθήνα «Visibility», Cheap Art, Αθήνα, «FemFest’ 07», Cetvrtak, Ζάγκεμπ, Κροατία, «Part time punks», Ίδρυμα Δέστε, Ν. Ιωνία, Αθήνα, «όπα», Διέθνες Φεστιβάλ Περφόρμανς, BIO’S, Αθήνα 2007. “One Minute Film and Video Festival”, Aarau, Ελβετία 2007, “Festival miden 2007”, Καλαμάτα, «Deconstructing life», Fototherapy Festival, Ξενία, Ρέθυμνο, 2006| “Who cares about Greek art?”, Zoi’s, Αθήνα, «...ο ανανάς ο λουκουμάς». Μαγειρεμενες ωμότητες. Δημοτική Αγορά Κυψέλης, Αθήνα, 2003| 11^η Biennale Νέων Δημιουργών Ευρώπης και Μεσογείου, «Κόσμο, Αθήνα, 1999| «Drap art», MACBA, Βαρκελώνη, Ισπανία, «Εργαστήριο Φούρνοι», Γκάζι, Αθήνα, «Εικόνες νέων καλλιτεχνών», Μύλος, Θεσσαλονίκη, 1998| «Το άλλο στεφάνι», Μύλος, Θεσσαλονίκη, «Εικόνες νέων καλλιτεχνών», Μύλος, Θεσσαλονίκη, «Pictor», Αλατζά Ιμαρέτ, Θεσσαλονίκη.

Born in Athens (Greece) in 1975.

1993-1998 Graduate of the Visual and Applied Arts Department of the Aristotle University of Thessaloniki School of Fine Arts

2000-2002 Master of Fine Art , Glasgow School of Art.
She was the curator of the international exhibitions ‘Trauma Queen’ and ‘Who cares about Greek Art?’ and the curator of the 6th Marathon of Recycle and Creativity, Trash Art. Solo Exhibitions : Olga Georgantea Gallery, Voula, Athens-Greece, 2000.
Selected group exhibitions: 2007| “Trauma Queen”, Mediterranean Hotel, Athens, Greece, “Femfest”, Cetvrtak Zagreb, Croatia, “Visibility”, market of Attiki’s Square, Cheap Art Gallery, Athens-Greece,“Part time punks’’, Deste Foundation, Athens-Greece, “OPA”, International Performance art festival, Bio’s, Athens-Greece, “One Minute Film and Video Festival”, Aarau, Switzerland, “Festival miden”, Kalamata, Greece, “Deconstructing life”, Fototherapy Festiva, Rethimno, Crete, 2006| “Who cares about Greek art?”, Zoi’s, Athens-Greece, “ … a pineapple doughnut. Of cooked crudeness.”, Kypseli market, Athens, 2003| “11th Biennale of Young Artists of Europe and the Mediterranean ”, “Cosmos’’, Athens-Greece, 1999| “Drap Art”, M.A.CBA, Barcelona-Spain, “ Images of Young Artists ”, Mylos, Thessaloniki-Greece, “Ovens”, Gazi, Athens-Greece, 1998 | “Art Alert”, Mylos, Thessaloniki-Greece, “The other crown”, Mylos, Thessaloniki-Greece, “Pictor” Alatza Imaret, Thessaloniki-Greece.

Μαρία Πασχαλίδου

2007-10-11T20:59:00.000+03:00

Maria Paschalidou

Η Μαρία Πασχαλίδου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Από το 1999 έως το 2005 έζησε στο Σικάγο, Η.Π.Α., όπου ολοκλήρωσε τις Μεταπτυχιακές της Σπουδές (M.F.A., Columbia College Chicago, 2005) στη Φωτογραφία, Ψηφιακή Εικόνα και Video.

Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ευρώπη, Η.Π.Α., Καναδά, Ρωσία και Αυστραλία. Μεταξύ άλλων: Παράξενη Οθόνη 6, Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (2007), Public Screen, Παράλληλο Πρόγραμμα: 1^η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (2007), Nuit Blanche Toronto 06 (Καναδάς 2006), 2^nd International Biennial for Contemporary Art (Βουλγαρία 2006), When the Other appears on the scene, National Gallery of Arts (Τίρανα 2006), Blind Date #12, PALCO (Αθήνα 2006), Aliens of Extraordinary Ability, The University of Chicago (Σικάγο 2005), ArtExpo International Video Art Festival (Bari 2005), International Digital Art Award 2005, (Μελβούρνη 2005), She - Snap, Schopf Gallery On Lake (Σικάγο 2004), Το Άλλο Σώμα, Ίδρυμα Ευγενίδου (Αθήνα 2004), Digital Dumbo 2002, D.U.M.B.O Arts Center (Νέα Υόρκη 2002), Αυτοπορτραίτα, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης (Θεσσαλονίκη 1997), 9^η Φωτογραφική Συγκυρία (Θεσσαλονίκη 1996), Φωτογραφικό Κέντρο Αθηνών (1992).

Επιμελήθηκε τις διεθνείς εκθέσεις: Ekecheiria (Schopf Gallery On Lake, Σικάγο 2004) και The Art of Artist Statement (Hellenic Museum and Cultural Center, Σικάγο 2005-συνεπιμέλεια). Στην Αθήνα επιμελήθηκε και συμμετείχε στο project Visibility (Δημόσια δράση καλλιτεχνών, Λαϊκή Αγορά Πλατείας Αττικής – Εγκατάσταση, γκαλερί Cheap Art, Αθήνα 2007).

Maria Paschalidou (b. Athens, Greece, 1966), attained a M.F.A. in photography, digital imaging and video (Columbia College Chicago, U.S., 2005).

Her artwork has been presented in exhibitions in Europe, U.S., Canada, Russia and Australia, among others: Strange Screen, Thessaloniki Cinema Museum (2007), Public Screen; parallel project of the 1st Thessaloniki Biennale of Contemporary Art (2007), Nuit Blanche Toronto 06 (Canada, 2006), 2^nd International Biennial for Contemporary Art (Bulgaria, 2006), When the Other appears on the Scene, National Gallery of Arts (Tirana, Albania, 2006), Blind Date #12, PALCO (Athens, 2006), Aliens of Extraordinary Ability, The University of Chicago (2005), ArtExpo International Video Art Festival (Bari, 2005), International Digital Art Award 2005 (Melbourne, Australia, 2005), She Snap, Schopf Gallery On Lake (Chicago, 2004), The Other Body, Eugenides Foundation (Athens, 2004), Digital Dumbo 2002, D.U.M.B.O Arts Center (New York, 2002), Self-Portraits, Cultural Capital of Europe (Thessaloniki, 1997), 9^th Photosynkyria (Thessaloniki, 1996), Photography Center of Athens (1992).

She curated the international exhibitions: Ekecheiria (Schopf Gallery On Lake, Chicago 2004) and The Art of Artist Statement (Hellenic Museum and Cultural Center, Chicago 2005 – co-curatorial). In Athens, she curated and participated in the Visibility project (public art performance, Street Market of Attiki Square – Installation: Cheap Art Gallery, Athens, 2007).

Λία Πέτρου

2007-10-10T22:37:00.000+03:00

Lea Petrou

Η Λία Πέτρου (1978, Κρήτη) ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε στο Chelsea College of Art andDesign, στο Central St. Martins College of Art (BAFine Art 1997-2000) ενώ το 2002 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στον τομέα της Γλυπτικής του Royal College of Art του Λονδίνου. Έχει συμμετάσχει ως artist - in - residence στο ερευνητικό πρόγραμμα του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης CCA Kitakyushu (2003-2004 Ιαπωνία) και στη Cite International Des Arts (2001 Παρίσι).
Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό μεταξύ άλλων: PEOPLE Art Athina 2007, ATHENS VIDEO ART FESTIVAL ‘07, BLIND DATE 12 (2006 Αθήνα), ROOMS TO LET Πεδίο Δράσης Κόδρα (2006 Καλαμαριά), ΤΟ ΣΚΙΑΧΤΡΟ Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ (2006 Μέτσοβο), VISIONS ξενοδοχείο Athens Imperial & Makedonia Palace (2005 Αθήνα & Θεσσαλονίκη), WHAT IF, REFLECTIONS ON CHOICE (2001 Αθήνα), CCA Kitakyushu OPEN STUDIOS (2003-4 Ιαπωνία), WHAT IF, REFLECTIONS ON LIVING ACROSS DIFFERENCE Devlet Resin Heykel Muzesi (2002 Άγκυρα), INTERIM SHOW The Ηenry Moore Gallery RCA (2001 Λονδίνο), WHAT IF, IN RESIDENCE IN TRANSIT (2001 Λονδίνο), {X}HIBIT 2000 Davies St. Gallery (2000 Λονδίνο), BETWEEN THE TWO SHORES Greenwich Gallery (1999 Λονδίνο).
Έργα της έχουν δημοσιευτεί στην Ελλάδα (GAP- τεύχος 4), την Ιαπωνία (CCA Kitakyushu research program 2003-2004) και στις ιστο-σελίδες www vsblt.com, www.thelossproject.net.

Lea Petrou (1978, Crete) lives and works in Athens. She studied at Chelsea College of Art and Design, Central St. Martins College of Art (BA Fine Art, 1997-2000) while in 2002 she received a Masters in Sculpture from the Royal College of Art (London). She has been an artist – in residence at CCA Kitakyushu (2003 – 2004 Japan) and Cite International des Arts (2001 Paris).
Her artwork has been presented at group shows in Greece and abroad among others: PEOPLE Art Athina 2007, ATHENS VIDEO ART FESTIVAL 07, BLIND DATE 12 (2006 Athens), ROOMS TO LET Action Field Kodra (2006 Kalamaria), THE SCARECROW Averoff Museum of Modern Greek Art (2006 Metsovo), VISIONS Athens Imperial Hotel & Macedonia Palace Hotel (2005 Athens / Thessaloniki), WHAT IF, REFLECTIONS ON CHOICE (2001 Athens), CCA Kitakyushu OPEN STUDIOS (2003-4 Japan), WHAT IF, REFLECTIONS ON LIVING ACROSS DIFFERENCE Devlet Resin Heykel Muzesi (2002 Ancara), INTERIM SHOW The Henry Moore Gallery RCA (2001 London), WHAT IF, IN RESIDENCE IN TRANSIT (2001 London), {X}HIBIT 2000 Davies st. Gallery (2000 London), BETWEEN THE TWO SHORES Greenwich Gallery (1999 London).
Her artwork has been published in Greece (Gap-issue 4), Japan (CCA Kitakyushu research program 2003-4 publication) and the web-pages www.vsblt.com, www.thelossproject.net.

Αλεξάνδρα Πλαστήρα

2007-10-09T21:23:00.000+03:00

Alexandra Plastira

Γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου της Αθήνας και μελέτησε μουσική. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές : Σχέδια για να μάθω να υπακούω ( Εγνατία, 1981),
Tο φως πoυ βλέπουμε τώρα (Στιγμή, 1986), Νερό στο πρόσωπο (Άγρα, 1993), Τόπος για να ζεις (Άγρα, 1999), το βιβλίο για παιδιά: Ιστορίες μικρές και λίγο πιο μεγάλες (Θεμέλιο, 1983 και Λωτός 1993) και το κείμενο: Ο Οδοιπόρος είχε φύλλα στα μαλλιά του (Εκδόσεις Ολκός, 2005) για τις φωτογραφίες του Πλάτωνα Τσούλου.
Ποιήματα της συμπεριλαμβάνονται σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες ποίησης. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως επιμελήτρια επιστημονικών εκδόσεων.

She was born in Athens at 1954. She studied literature and music, Greek and French literature at the university of Athens. She has published the following poetry collections: “ Sketches in order to learn to obey”, “The light we see now”, “Water on the face”, “ A place to live”, a book for children “Little and a little bigger stories” and a text for the photographs of Platon Tsoulos “The wayfarer had leaves at his hair”.
Some of her poems are included in Greek and foreign poetry anthologies. She lives in Athens and works as editor of scientific books.

Γιώργος Συμπάρδης

2007-10-08T18:35:00.000+03:00

Giorgos Symbardis

Ο Γιώργος Συμπάρδης γεννήθηκε στην Ελευσίνα το 1945.
Σπούδασε νομικά και σκηνοθεσία κινηματογράφου.
Το 1987 δημοσίευσε τη νουβέλα "Μέντιουμ" και το 1998 το μυθιστόρημα "ο Άχρηστος Δημήτρης".

Giorgos Symbardis was born in Eleusis, Attica, Greece on 1945.
Study law and cinema.
In 1987 published a novel called "Medium" and in 1998 the novel called "The useless Dimitris".

Νικόλαος Ταγκούλης

2007-10-07T16:26:00.000+03:00

Nikolaos Tagoulis

Ο Νικόλαος Ταγκούλης γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1976. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας και Τμήμα Φ.Π.Ψ., κατεύθυνση Φιλοσοφίας) του Πανεπιστημίου Αθηνών και τελειόφοιτος του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Φιλοσοφίας του Τμήματος Φ.Π.Ψ. του ιδίου Πανεπιστημίου. Ασχολείται με την πολιτική φιλοσοφία, και ειδικότερα με το έργο του Ιταλού διανοητή Νικολό Μακιαβέλι, αλλά και με την περιβαλλοντική και την επιχειρησιακή ηθική φιλοσοφία. Έχει επίσης αποφοιτήσει από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης Λογοτεχνίας και Επιστήμες του Ανθρώπου (Ε.ΚΕ.ΜΕ.Λ.) και ασχολείται επαγγελματικά με την μετάφραση φιλοσοφικών δοκιμίων.

Αννα Τσουλουφη Λαγιου

2007-10-06T21:25:00.000+03:00

Anna Tsouloufi Lagiou

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971 όπου ζει και εργάζεται. Σπουδές γλυπτικής με το Γ. Λάππα και φωτογραφίας με το Μ. Μπαμπούση στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Πτυχίο 2002. MFA Public Art and New Artistic Strategies Πανεπιστήμιο Bauhaus Βαϊμάρης Γερμανία. με υποτροφία από το Ελληνικό κοινωφελές Ίδρυμα "Προποντίς". Πτυχίο 2005. Erasmus KΗ-Βerlin-Weissensee Γερμανία, Graduate Student studying abroad The School of the Art Institute of Chicago-USA. Συμμετείχε σε καλλιτεχνικές διοργανώσεις ως καλλιτέχνης, εκπαιδεύτρια, και συνδιοργανώτρια στην Ελλάδα, Γερμανία, Ιταλία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ΠΓΔΜ, Αλβανία και Σικάγο-ΗΠΑ. Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα RADAR Project-Connecting Europe (www.radarlab.net), 50η Biennale di Venezia, και καλλιτεχνικό φεστιβάλ της Βαϊμάρης Γερμανία 2003. 2^ο Βραβείο "ONUFRI" 2006 για τη διεθνή σύγχρονη τέχνη Εθνική Πινακοθήκη των Τιράνων. Από το 2005 συνεργάζεται με τη μη κυβερνητική οργάνωση PAC Multmedia Σκόπια. Από το 2005 με το Δίκτυο Νομαδική Αρχιτεκτονική (www.nomadikiarxitektoniki.net), και με την μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα αστική εταιρεία ΑΡΤΕΝΣ - Κέντρο για τον Πολιτισμό και τα Νέα Μέσα. Άλλες εκθέσεις: The Art of the Artist Statement (HMCC Chicago-USA, 2005), SUBURBIA-Οι αχανείς εκτάσεις των Αθηναϊκών Προαστίων και Transitional Athens-Η Μετάβαση της Αθήνας (A-Station, Αθήνα, 2002-3 και Βυζαντινό Μουσείο Αθήνα 2004-5), Πεδίο Δράσης Κόδρα "ΠροΤάσεις" (2006 Θεσσαλονίκη), “Ό,τι απομένει είναι Μέλλον” (Αρσάκειο Πολιτιστική Πρωτεύουσα Πάτρα 2006), "Άπολις" Ελληνοαμερικάνικη Ένωση (Αθήνα 2006), “Αόρατα Συστήματα» Τεχνόπολις Αθήνα 2007, «Ένα Σχέδιο στην τοποθεσία», Γκάζι 2007.

Βorn 1971, lives and works in Athens-Greece; Athens School of Fine Arts specializing in sculpture with Pr. G. Lappas, and in photography with Pr. M Babusis; graduated in 2002; Erasmus KH-Berlin Weissensee 2001; graduate student studying abroad The School of the Art Institute of Chicago 2004-5; MFA Public Art and New Artistic Strategies Bauhaus University-Weimar, Germany 2004-5, with a scholarship from the “Propondis” Institute; The RADAR Project Venice-Weimar 2003-4; second prize 13th ONUFRI Competition for contemporary art-National Gallery of Tirana, Albania 2007; collaborates with the Network Nomadic Architecture-Athens, Artens- Athens, PAC Multimedia-Skopje.
Selected exhibitions: 50^th Venice Biennial 2003 “The dictatorship of the viewer” (within the framework of the “RADAR PROJECT”); Art Festival-Weimar 2003 “Mimikry”, in Germany; “The Art of the Artist Statement”, HMCC Chicago-USA, 2005; “SUBURBIA-The Immense Areas of the Athenian Suburbs”, A-Station, 2002 & “Transitional Athens”, Byzantine Museum of Athens, 2005; “Sarajevo Winter Festival - LIGHT”, Bosna-Herzegovina, 2006; Action Field KODRA 2006-ProTaseis “SITE”, Thessalonica, 2006; “What Remains is Future”, Old Girls School of Patras, 2006; “Apolis” Hellenic-American Union, Athens 2006; “There is no place like home” ONUFRI Prize exhibition, National Gallery of Tirana, Albania 2006-7; “Invisible systems” Synch Festival, Technopolis Athens 2007; “A PLAN on the Site”, Gkazi Public Space, Athens 2007.

www.artanna.net

Ελένη Φιλιππάκι

2007-10-05T21:18:00.000+03:00

Η Ελένη Φιλιππάκι σπούδασε Συγκριτική Φιλολογία στο Princeton. Eκπόνησε τη διατριβή της με αντικείμενο το Γαλλικό Yλισμό του 18^ου αιώνα στο Cambridge με υποτροφία της Bρετανικής Aκαδημίας και του Trinity College. Eιδικεύεται στην ιστορία της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού και διδάσκει φιλοσοφία στο Tμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πατρών και στο Eλληνικό Aνοιχτό Πανεπιστήμιο. Eίναι συνιδρύτρια, μέλος της συντακτικής επιτροπής και τακτική αθρογράφος του φιλοσοφικού περιοδικού Cogito. Παρακολουθεί ανώτερα σεμινάρια κλασσικού πιάνου (διδασκαλία Bασ. Tσαμπρόπουλου). Τα θεωρητικά της ενδιαφέροντά επικεντρώνονται σε θεωρίες του σώματος (φιλοσοφία, σύγχρονη τέχνη).

Θεώνη Φωτοπούλου

2007-10-04T18:42:00.000+03:00

Theoni Fotopoulou

Η Θεώνη Φωτοπούλου γεννήθηκε στα Χανιά το 1983. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Φ.Π.Ψ., κατεύθυνση Φιλοσοφίας) του Πανεπιστημίου Αθηνών και Erasmus στη Φιλοσοφική Σχολή του Universitat de Barcelona και στη συνέχεια έκανε εξάμηνη πρακτική άσκηση στα εργαστήρια Καλλιτεχνικής Συντήρησης και Αποκατάστασης έργων τέχνης της Εθνικής Πινακοθήκης Αθηνών. Το 2007 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη Θεωρία της Σύγχρονης Τέχνης στο Goldsmiths College του University of London. Ο τίτλος της πτυχιακής διατριβής της ήταν “Mapping a cultural agoraphobia; Creative lines of paradoxical flights”, όπου η έννοια της αγοραφοβίας μελετάται μέσα από ιστορικά και πολιτιστικά παραδείγματα ως μια δημιουργική στάση στον αστικό χώρο. Έχει συμμετάσχει σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια και σεμινάρια και, τον Σεπτέμβρη του 2007, παρουσίασε στο συνέδριο ‘Displacement and Belonging in the Contemporary World’ (University of Salford, Manchester, UK) την εργασία της: “The odyssey of subjectivity in Nietzsche’s sea”.

Θανάσης Χειμωνάς

2007-10-03T21:56:00.000+03:00

Thanasis Heimonas

Ο Θανάσης Χειμωνάς γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα.
Σπούδασε Φιλολογία και Kινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και Δημοσιογραφία στο Λονδίνο. Εργάζεται ως αθλητικός συντάκτης.
Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με δύο δηιγήματα στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ- το πρώτο απο τα οποία εντάχθηκε στη συλλογή διηγημάτων Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο (εκδ.Κέδρος 1997).
Το μυθιστόρημα Η μπλε ώρα (εκδ.Πατάκη, Απρίλιος 2005) είναι το τέταρτο του βιβλίο. Προηγήθηκαν τρία ακόμη μυθιστορήματα: Ραμόν (εκδ.Κέδρος, 1998), Σπασμένα Ελληνικά (εκδ.Κέδρος, 2000) και Ανεξιχνύαστη ψυχή (εκδ.Πατάκη, Μάρτιος 2003). Το Μάϊο του 2002 το Ραμόν εκδόθηκε στη Γαλλία από τις εκδ.AlterEdit, ενώ το Μάρτιο του 2003 ακολούθησαν τα Σπασμένα Ελληνικά.

Thanasis Heimonas was born on 1971 in Athens.
He studied Literature and Cinema in University of Strasbourg and Journalism in London. He is working as a sports editor.
His first appear in writing was by two short stories in the newspaper “THE NEWS”- the first of which has been integrated to the short stories collection Love in first person (ed.Kedros 1997).
The novel The blue hour (ed. Patakis, April 2005) is his fourth book. Previous works are three more novels: Ramon (ed.Kedros, 1998), Broken Greek (ed.Kedros, 2000) and Impenetrable soul (ed.Patakis, March 2003).
On May 2002 Ramon was bublished in French from ed. Alter-Edit, as in March 2003 the Broken Greek followed.

e. μαρία νυμφιάδη + αλεξάνδρα πλαστήρα

2007-09-20T16:09:00.000+03:00

Λίγη συντροφιά

Στοιχεία της εγκατάστασης: Ηχητικό κομμάτι, ανάγνωσης του κειμένου
επαναληπτικά πάνω από τη μουσική του Βach «St Matthew’s passion».
Το κείμενο του έργου τυπωμένο σε χαρτί που έπαιρναν οι θεατές από
την πετσετοθήκη δίπλα στο νιπτήρα και τριγωνικά σχήματα στις
γωνίες του δωματίου από πράσινο ακρυλικό δίχτυ.

f. αντώνης βολανάκης + θανάσης χειμωνάς

2007-09-19T21:05:00.000+03:00

a. κωνσταντίνος παπαδούκας + ελενη λεοντσίνη

2007-04-18T02:08:00.000+03:00

b. μαριάννα νικολάου + δούκας καπάνταης

2007-04-14T18:41:00.003+03:00

c. αιμιλία παπαφιλίππου + νίκος ταγκούλης

2007-04-14T18:04:00.001+03:00

d. ζωή παππά + ελένη παπαγεωργίου

2007-04-12T19:38:00.000+03:00

e. άννα τσουλούφη λάγιου+ θεώνη φωτοπούλου

2007-04-12T19:28:00.000+03:00

f. αντώνης βολανάκης + ελένη φιλιππάκι

2007-04-12T18:08:00.000+03:00

Το Αρχείο, απόπειρα ποιητικής προσέγγισης

2007-04-08T01:28:00.002+03:00

Μαρία Γεωργιλάκη

Όταν μαζεύτηκαν οι άνθρωποι να ταιριάξουν μεταξύ τους, την αμηχανία σ’ εκείνο το δωμάτιο μπορούσες να την κόψεις με το μαχαίρι. Έπρεπε ο καθένας να πει ποιος είναι και τι έχει κάνει και να δει με ποιον θα δουλέψει. Οι της φιλοσοφίας να αρθρώσουν σαφώς τον εαυτό τους οι της τέχνης να παρουσιάσουν ηλεκτρονικά επί το πλείστον τα έργα τους. Οι καλλιτέχνες είχαν συχνά ερωτήσεις επί του νοήματος και οι φιλόσοφοι απορίες τεχνικής. Ένα ανθρώπινο μείγμα συστολής και επιφύλαξης με την αυτοπεποίθηση εκείνου που έχει κάνει πράγματα και το άγχος αυτού που πρέπει να τα εξηγήσει όλα απ’ την αρχή. Πέρασαν ώρες καθιστοί, μετά πήγαν στην ταράτσα, γύρισαν οι πολλοί ζευγαρωμένοι και για κάποιους τραβήξαμε κλήρο. Έλειπε η Ελένη Φιλιππάκι.
Διακρινόταν μερικές φορές οι αγωνίες των μελών, την ώρα της αναχώρησης κυρίως, εξάλλου δεν είχαν παρά τις εντυπώσεις τους για να στηριχτούν. Οι αγωνίες του επιμελητή πολλές επίσης, θέματα χρόνου, ισορροπίας. Μετά εξαφανιστήκαμε όλοι απ’ τα μάτια των άλλων, τα ζευγάρια άρχισαν να συνεργάζονται.
Την μέρα των εγκαινίων οι καλλιτέχνες έστηναν την ίδια ώρα με τους εργάτες που έβαζαν ακόμα πλακάκια στα μπάνια και τοποθετούσαν την μεταλλική γυριστή σκάλα σκορπώντας μια θαυμάσια βροχή από σπίθες. Η αίσθηση υπέροχη, η διαφορά στην πρόθεση ζωτική. Η Ζωή Παππά είχε ατύχημα με το αμάξι η Ελένη Παπαγεωργίου το ταίρι της Ζωής, την περίμενε αγχωμένη για να στήσουν το έργο τους. Δεν τα κατάφεραν να μου δώσουν συνέντευξη. Με τον Αντώνη, ενώ είμαστε μαζί πολύ δεν προλαβαίναμε να πούμε τίποτα πέρα από τα διαδικαστικά.
Τα εγκαίνια ήταν μια υπόθεση απρόσμενα κενή πόζας, υπεροψίας και επιθετικότητας. Σε μια μικρή περιφερειακή χώρα σαν τη δική μας, αναζωογονητικό ήταν που η τέχνη μας δεν έχει ανάγκη (ακόμα) να μπαλώσει τον διαβρωμένο κοινωνικό ιστό και να κρατήσει το απελπισμένο αρχείο της ανωνυμίας- βλέπε χιλιάδες πολαρόιντ περαστικών και τηλεφωνικούς καταλόγους.
Την επομένη ακόμα πιο πολύς κόσμος μπήκε οι περισσότεροι απ’ αυτούς πήγαιναν δίπλα, στο πάρτυ γνωστής δωρεάν εφημερίδας. Υπήρχαν άνθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση με τα εικαστικά που με ειλικρινή επιθυμία να καταλάβουν ρωτούσαν εκείνους που είχαν σχέση με την έκθεση. Η επιθυμία του καλλιτέχνη όπως την εξέφρασε ο Κωνσταντίνος (Παπαδούκας). Άνθρωποι προβληματίστηκαν και πήραν μαζί τους ένα ξεβόλεμα φεύγοντας. Είμαι και γλύπτρια, μου ’πε η Άννα η Λάγιου. «Μας οδηγεί το υλικό.» « Το έργο μας είναι χώρος μη καθορισμένος.» Η τέχνη επαναπροσδιορίζει τη σχέση με τον χώρο και τον χρόνο αναμετριέται με τις συμβάσεις με τις οποίες προσεγγίζουμε το ορατό και το αόρατο. Και τις εγκαθιστά. Η ευγνωμοσύνη γι’ αυτό έκανε τους ορθόδοξους να ασπάζονται το ξύλο και τον Καρλομάγνο να γελάει με την ψυχή του στη θέα τους.
Το να συνεργαστούν εικαστικοί με φιλοσόφους φέρνει πάλι την καημένη την τέχνη στο έλεος του λόγου κι είναι ένα θέμα αυτό. Πρέπει άραγε να αναγνωρίσουμε τη γλώσσα ως των ερμηνευτή όλων των συστημάτων; Είχαν πολύ ενδιαφέρον ο Κωνσταντίνος (Παπαδούκας) με την Ελένη Λεοντσίνη σ’ αυτό. Εκείνη μου ’πε ότι τον προσηλύτισε κι εκείνος πως βρήκε φράσεις γι’ αυτό που πάντα σκεφτόταν. Η πρωτοπορία (Φουκώ πχ) είδε τη γλώσσα ως παραγωγό και όριο του νοήματος και όχι ως εργαλείο που το εκφράζει.
Στη Γαλλία μετά τον πόλεμο υπό τη διεύθυνση του ιστορικού Μπρωντέλ και την κατόπιν ενεργή συμβολή του ανθρωπολόγου Λέβι-Στρως δημιουργήθηκε ένα σημαντικό ερευνητικό κέντρο από το οποίο το 1975 ξεκόλλησε ένα τμήμα που έγινε η Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών (Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales) . Ίσως ο σημαντικότερος θεσμός στη Γαλλία όπου καινούριοι όροι (μη συμβαντική Ιστορία) και πρωτοποριακοί μέθοδοι της διδασκαλίας της Ιστορίας εφαρμόστηκαν και σ’ άλλους τομείς. Εθνολόγοι προσέγγισαν με καινούριο τρόπο τις Επιστήμες του Ανθρώπου και μέθοδοι από τη μία πειθαρχία χρησιμοποιήθηκαν για να συστηματοποιήσουν νέες προσεγγίσεις σε άλλες. Αυτό που έκαναν κάποτε ονομάστηκε διεπιστημονικότητα.
Εκεί για παράδειγμα (όπως κι ο Κούντερα και ο Καστοριάδης και ο Ντεριντά) δίδαξε για πολλά χρόνια τη Θεωρία της Τέχνης ο Ουμπέρ Νταμίς που το 1974 έγραφε για μια προσέγγιση της Τέχνης στο επίπεδο της αίσθησης «ως ένα σύστημα αντιληπτικών μονάδων» και προέτρεπε πατώντας πάνω σε θεμελιώδεις γλωσσολογικές έννοιες του Ντε Σωσυρ και στην Ερμηνεία των Ονείρων του Φρόιντ να σκεφτούμε αυτές τις μονάδες «σημειωτικά ως ψυχοσωματικό τρόπο άμεσης λήψης».
Το κύμα της Άννας (Τσουλούφη-Λάγιου) και της Θεώνης (Φωτοπούλου) δεν το κατάλαβα ως κατασκευή τόσο πολύ όσο γοητεύτηκα από την ιδέα να μπω κυριολεκτικά κάτω από το κείμενο. Έτσι δημιουργήθηκαν πάλι στο μυαλό μου οι γνωστοί προβληματισμοί για τα υλικά στην εποχή της ταύτισης της Τέχνης με την φιλοσοφία της. Όμως υπάρχουν φαίνεται ακόμα μεγάλες απαιτήσεις σ’ άλλο επίπεδο. (Η Μαριάννα ήταν συγκινητική στον τρόπο που εξέφρασε την κούραση της για τον ανταγωνισμό στα τελευταίας τεχνολογίας εργαλεία .) Για να διαβάσω το κείμενο του Μπαρίκο έπρεπε να πάρω μια πολύ περίεργη στάση κι αυτό μ’ άρεσε. Σκεφτόμουνα κάτι ψηφιδωτά πατώματα σε ναούς του έκτου μΧ αιώνα που οι αναπαραστάσεις ήταν έτσι φτιαγμένες ώστε να προκαλούν το χάσιμο της ισορροπίας Το έργο τέχνης μπορεί να σου ζητάει ν’ ανακαλέσεις εμπειρίες ασυνείδητα τυπωμένες, να επιστρατεύσεις διαφορετικά καθημερινές πρακτικές, να κληθείς να βιώσεις το υποκατάστατο ενός βιώματος.
Την πρόσληψη του έργου τέχνης ως σωματική εμπειρία, σκεφτόμουν καθώς έμπαινα κυριολεκτικά μέσα στο έργο της Αιμιλίας στο υπόγειο.
Στον τοίχο ήταν γραμμένο + χωρώ κι έκατσα να σκέφτομαι πάλι για τη γλώσσα. Τα έργα είχανε τιτλοφορηθεί σε Αγγλικά κι Ελληνικά κι είχα ρωτήσει τον Αντώνη εκείνο το πρωί γιατί είχαν διαλέξει στο έργο τους το απόσπασμα του Θερβάντες να’ ναι στα Αγγλικά. Είπε πως έτσι ήταν πιο εύηχο. Θυμάμαι του ’κανα ένα αστείο για τη γλώσσα της Αυτοκρατορίας. Μα δεν είναι καθόλου αστείο.
Τα Αγγλικά ως παγκόσμια γλώσσα έχουν μια καταστροφική πλευρά όταν εξάγονται. Σε συνδυασμό με την επιθυμία των άλλων λαών να ’ναι ηλεκτρονικά και τεχνολογικά ενήμεροι, μπορούν και προκαλούν ένα καινούριο είδος αναλφαβητισμού. Ο αγώνας για (intelligibility) να γίνεις κατανοητός και η άρθρωση της ανεξαρτησίας είναι όχι μόνο πολιτισμικός αλλά και πολιτικός. Αν ισχύει για τους Άραβες όπως τα ’πε ο Σαίντ στον «Οριενταλισμό» ισχύει και για τους Έλληνες.
Και με τον ίδιο τρόπο είναι πολύ δύσκολο να ’σαι πρωτότυπος όταν τα μαθαίνεις όλα με καθυστέρηση χρόνων την ώρα που όπως μου είπε άτομο από το blind date υπάρχουν πανεπιστημιακοί στην Ελλάδα, οπαδοί του Καντ που το 2008 δεν αναγνωρίζουν πως υπήρξε Καστοριάδης.
Σύντομα θα συμπληρωθεί ένας χρόνος από το θάνατο του Ζαν Μπωντριγιάρ, του φιλόσοφου που μίλησε για την ακύρωση της πραγματικότητας από την εικόνα της. Στέκομαι μπροστά στο έργο της Μαριάννας και του Δούκα. Ο φίλος που είναι μαζί μου χαρούμενος με το έργο βλέπει μέσα κάτι που τον κάνει να μιλάει για τους γονιούς μας μες στων οποίων τα όνειρα είμαστε κρατούμενοι. Ο Μπωντριγιάρ αναγγέλλει την ακύρωση της τέχνης, της πολιτικής της φιλοσοφίας και της σεξουαλικής επιθυμίας καθώς διαρρήξαμε τα διακριτά όρια τους και σωριάστηκαν το ένα πάνω στο άλλο. Με την απειροελάχιστη αλλά καταλυτική χειρονομία του Ντυσάν η κοινοτυπία του κόσμου αισθητικοποιήθηκε και ακυρώθηκε η τέχνη αφού δεν είναι πια το αντίπαλο δέος της πραγματικότητας. Το σαλονάκι των γονιών μας σε έκθεση.
Με το Γουόρχωλ δια μιας τα εμπορεύματα, τα αντικείμενα και τα σημεία (signs) έγιναν ιερά. Η απομίμηση, η αναπαράσταση, το ευτελές, καθαγιάστηκαν, όλες οι φόρμες μετεγγράφηκαν με αισθητικούς όρους. Ο κόσμος ολόκληρος έγινε ένα ready made. Η Δύση κατάφερε όχι μόνο να εμπορευματοποιήσει τα πάντα, αλλά και να τα οπτικοποιήσει. Η υπέρ ορατότητα (hyper visibility) κατάστρεψε την όραση. Οι πολιτικοί, η τέχνη και οι διανοούμενοι ανακυκλώνουν αναπαραστάσεις σε καθεστώς πλήρους απαξίωσης, και συμβιβασμού. Κι αφού δεν υπάρχουν στεγανά όρια σε τίποτα κάθε σφαίρα χάνει την αυτονομία της και επικρατεί μια συγκεχυμένη κατάσταση που αποκλείει την αξιολόγηση.
Αυτό που ο Μπωντριγιάρ κατήγγειλε ως την «συνομωσία της Τέχνης» είναι πως αφότου ο Γουόρχωλ έκανε την ασημαντότητα καλλιτεχνικό γεγονός η σύγχρονη τέχνη εκμεταλλεύεται την κατάργηση οποιουδήποτε αισθητικού κριτηρίου, την σύγχυση και την αμηχανία του θεατή που ευπειθώς υποδέχεται την καλλιτεχνική παραγωγή κρύβοντας την αμηχανία μπροστά στην κενότητα και τις ενοχές του που δεν καταλαβαίνει τίποτα ενώ ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις. Ο κόσμος της Τέχνης είναι λέει ένα κλειστό σύστημα που συγχαίρει τον εαυτό του, είναι αυτοαναφορικό και συντηρείται από γκαλλερί κριτικούς και κοινό που δεν έχει άλλη επιλογή από το να ισχυριστεί πως έχει μυηθεί.
Αν δεχτούμε τη θέση του φιλόσοφου των επικοινωνιακών μέσων Μάρσαλ Μακ Λούαν, του κυρίου «το μέσο είναι το μήνυμα», σύμφωνα με την οποία οι κοινωνικές σχέσεις διαμορφώνονται από τις μορφές επικοινωνίας που χρησιμοποιεί μια κοινωνία, το interface μπορεί να ναι το χάσιμο μέσα στις δαιδαλώδεις διακλαδώσεις της λογικής του αντιγράφου. Εγώ κρατάω τη γιορταστική φωνή της Αιμιλίας (Παπαφιλίππου) που έλεγε πως όχι μόνο δεν αναιρείται το ανθρώπινο αλλά του χαρίζεται μέσα σ’ αυτό το σύστημα μια καινούρια πρωτόγνωρη προσβασιμότητα, μια καινούρια δυκτιακή συνείδηση.
Ίσως κι αυτό το κείμενο όπως κι ό,τι γράφτηκε μέσα στο blind date να εντάσσεται στην απόπειρα να προσεγγίσουμε με τη μέθοδο της επιστήμης, να κάνουμε τη βιοψία του καλλιτεχνικής παραγωγής, ν’ αναλύσουμε, να εν-νοήσουμε, να συλλάβουμε διανοητικά την καλλιτεχνική πράξη σ’ ένα οριοθετημένο, προστατευμένο χώρο. Απέναντι της στάθηκε η Φιλοσοφία που άλλοτε έμοιαζε να δέχεται την πρόκληση να ζυμωθεί με την καθημερινή τριβή, με την ακατέργαστη εμπειρία κι άλλοτε έπαιρνε αποστάσεις ως ένα κλειστό σύστημα που δεν μπορεί ν’ ανταπεξέλθει αντιμέτωπη με τη ροή των πραγμάτων. Τ’ αποτελέσματα της Φιλοσοφίας «είναι καθολικά και δεν έχουν τίποτα να πουν για τη ζωή», ή «κάθε πράγμα έχει τη (Φ)φιλοσοφία του», όπως είπαν οι άνθρωποι της.
Όμως, ακόμα κι αν και η Φιλοσοφία και η Τέχνη μπορεί να κατηγορηθούν πως βομβαρδίζουν το πραγματικό με τις αναπαραστάσεις του και μας απομακρύνουν απ’ αυτό σαν αυταπάτη, κι αν υπάρχει όντως μια κατεστημένη συνωμοσία κενότητας, για τις δύο εμπλεκόμενες πλευρές, το blind date όπως είπε ο Νίκος ο Ταγκούλης ήταν « ένα μικρό αλλά τίμιο παράδειγμα αυτού που θα μπορούσε να’ ναι». Οι φιλίες που δημιουργήθηκαν που δεν θ’ αφορούσαν άμεσα κανένα, έκτος από τους φίλους, δεν είναι παρά άλλη μια παράμετρος της ειλικρίνειας αυτού του εγχειρήματος, που στάθηκε δειλά και γενναία μαζί μπροστά σ’ όλο τον κόσμο που πέρασε από μπροστά του, μυημένους κι αμύητους.
Αυτού του είδους οι προσπάθειες, που δεν είναι «καπελωμένες» όπως είπε η Ελένη η Φιλιππάκι από το απανταχού σύστημα των γκλαμουράτων τεχναθρώπων κρατάνε την πίστη στον καλλιτέχνη και στο έργο του δυνατή. Σ’ αυτόν που διαβλέπει ευκαιρία για εξερεύνηση εκεί που οι άλλοι βλέπουν απειλή, μέσα στον κόσμο του και στο δικό μας. Κι είναι κάτι πολύ περισσότερο από εμπειρία. Είναι μέθοδος.
Χανιά, 2008-03-17